جُستارهایی پیرامون تاریخ، فرهنگ، ادبیات و اندیشه
آگاهیها، ناآگاهیها و چالشها
محمّدمهدی مرادی
کارشناس و مدرس زبان انگلیسی
· دو منظر
· چرا زبان انگلیسی؟
· خانه یا مؤسسه؟
· تفاوت یادگیری کودکان و بزرگسالان
· آنچه آموزشگاهها از آن رنج میبرند
· نقدی بر اهداف و شیوههای آموزش زبان انگلیسی در مدارس
· مقصود
جامعه و فردیّت
وقتی ما زندگی و کوششهایمان را بهدقّت وامیکاویم، درمییابیم که تقریباً همهی کردار و خواستههایمان بسیار به هستیِ انسانهای دیگر وابسته است. طبیعت و سرشتِ ما سراسر شبیهِ حیواناتِ اجتماعیست. غذایی را میخوریم که دیگران به عمل آوردهاند؛ لباسهایی را به تن میکنیم که دیگران دوختهاند؛ در خانههایی زندگی می کنیم که دیگران بنا کردهاند. بخشِ اعظمِ دانش و باورهایمان توسّطِ انسانهای دیگر از راهِ زبانی که دیگران ابداع کردهاند به ما رسیده است. بدونِ زبان، ظرفیّتهای ذهنیِ ما براستی ناچیز خواهد بود و این با ]ماهیّتِ[ آن دسته از حیواناتِ بلندمرتبهتر، قابلِ همسنجیست. در نتیجه باید تصدیق کنیم که به مزیّتِ بنیادیِ خود، گذشته از ویژگیهای حیوانی، نسبت به حقیقتِ زندگی در جامعهی انسانی مدیونیم. انسان اگر از بدوِ تولّد تنها گذاشته میشد، به میزانی سخت باورنکردنی در اندیشهها و احساساتش، بدوی و دیوخو باقی میمانْد. انسان، آنچیزیست که هست و این مفهوم را بدوش میکشد که چندان از مزیّتِ ]اصلِ[ فردیّتش برخوردار نیست امّا به بیانِ منصفانهتر، عضوی از یک جامعهی انسانیِ بزرگ بشمار میرود که وجودِ مادّی و روحانیاش را از گهواره تا گور، تنظیم و هدایت میکند.
جهان، آنگونه که من میبینم
ترجمهی محمدمهدی مرادی
اشاره
آلبرت آینشتاین، دانشمندِ آلمانی و نابغهی بزرگِ فیزیک، از سرشناسترین اندیشمندانِ تاریخِ بشر است. او فرای نام و آوازهاش در ورطهی علم، از برجستهترین انسانگرایانِ جهان نیز به شمار میرود. چگونگیِ این جنبه از شخصیّتِ وی و نقطهنظرهای منحصر بهفردش دربابِ مسائلِ مختلفِ مرتبط با زندگیِ بشر، تا به امروز برای بسیاری از ایرانیان، ناشناخته مانده است. بهواسطهی جایگاهِ بلندِ علمیِ آینشتاین و آنچه دربارهی تواناییهای ستُرگِ ذهنی و فکریِ او آوردهاند، آگاهی از باورهایش پیرامونِ انسان، زندگی، دین، علم و غیره میتواند برای بسیاری از متفکّرین دارای اهمیّتِ فراوان باشد. ...
جَذر ِ ستیز ِ شرق و غرب را در کدام قاموس
جز ورق پارههای کِذبِ صومعهداران
میتوان پژود؟
پاییز،
سکوت نمیشِکند باز امسال.
هنوز،
یادگار ِ تشییع ِ دو فانوس و یک شمع و یک روزن،
تبدار ِ قابِ طاقچهایست
گوشه آویز ِ خِشتِ تکلیف.
این شهر را پروانه نمانده ست.
در تنگنای ِ عُریانیِ زبانه های زرد،
باریابِ گردِ اشکیم و رقص ِ بی بستر.
به نامِ فرسوده ی عشق
چگونه سرودن؟
قتل کسروی قتل فرهنگ بود
پیکره ی در خون فتاده ی احمد کسروی و منشی اش محمدتقی حدّادپور
اشاره:
(1)
62 سال پیش در چنین روزی "احمد کسروی" وکیل دادگستری، نویسنده، مورّخ و متفکّر نامدار ایرانی را در کاخ دادگستری در برابر چشمان بازپرس، به همراه منشی اش "محمّد تقی حدّادپور" با شلیک گلوله و ضربات چاقو از پای درآوردند تا صفحاتِ تاریخ معاصر ایران را از ثبت چنین رویدادی، شرمگین کنند.
فدائیان اسلام، پس از ارتکابِ این کشتار "انقلابی"، با اطمینان خاطر و آسودگی و لااله الالله گویان، از "عدالتخانه" خارج شدند و سوار بر درشکه - و به دلیلِ پاره ای جراحاتِ سطحی- با پای خود به بیمارستان رجوع نمودند. بخشهایی از روایت حضور کُشندگان در بیمارستان را در اینجا مرور کنیم:
«سالنمای تمدن ایرانی»
برای خواندن آگاهینامهی شمارهی یک روی عکس کلیک فرمائید.
-------------------------------------------
نویسندگان روزنامک
-------------------------------------------
